Aslında ilerleyen bir tarihte yazacağım bir konuydu ama 
Busegül'ün yorumunu görünce sıcağı sıcağına meseleyi şimdi
anlatmak daha doğru gibi geldi.
O zaman başlayalım..
Tabi yaradana sığınırak..
Bu yazıdan sonra başımıza ne iş gelir bilinmez.
...
Film yönetmeni olsam da,baştan sona evliliği anlatacak bir film
çekecek olsam,gelin ve damadın,sanki kendileri evleniyormuşcasına
mutlu ve hayranlıkla bakan topluluğun arasından gayet havalı bir
şekilde salona girdiği,imzaların atılıp da sıranın geline yumulmaya
geldiği kısmı final sahnesi yapar,filmi orada bitirirdim.
Gerdek gecesini de filmin DVD'sine kamera arkası niyetine koyardım.
Çünkü izlenmeye ve de yaşanmaya değer ne varsa,işte o ilk
tanışmadan başlayıp imzayla noktalandığı ana kadar geçen sürede
var.
Sonrası eskilerin deyimiyle "idare-i maslahat"tır;sonrasında idare
gider,maslahat elde kalır.
...
Ne zaman bir düğüne gitsem aklıma hep bunlar gelir ve de imzalar
atılır atılmaz yerimden fırlayıp "tamam,kestik!" diye bağırasım gelir.
Peki neden?
Geriye kalanı Nuri Bilge Ceylan filmlerine benzer,adamı daraltır da
ondan.
İlle de ben ödül alacağım diye tutturursan o başka.
Peki bu niye böyle olur,sorumlusu kimdir?
Doğrusunu söylemek gerekirse burada sorumlu ya da suçlu aramak
hem yanlış hem taraflara haksızlık olur..
Çünkü olan ya da olamayan şeyler işin doğası gereğidir,insanoğlunun
yapacağı fazla bir şey yoktur.
Bir defa erkek evlilikten ne bekler?
Benim bildiğim evlilikten değil kadından bir şey bekler.
Şeyinin,yani burnunun dikinine gider,kafayı birine takar,ele geçirmek
için de ne gerekiyorsa onu yapar.
Evlilik kadını ele geçirmenin yasal yoludur,o da evlenir.
Yani erkeğin kafasındaki her şey kadına odaklıdır.
Peki ya kadın?
İşte orası biraz karışık..
Kadının tutumu bana hep "yerli malı haftası" etkinliklerini hatırlatır.
Şimdilerde hala yapılıyor mu bilmiyorum ama,eskiden okullarda o
güne özel etkinlikler yapılırdı.
Herkes elindeki yiyecek içecek malzemeyi (yerli malı olması kaydıyla)
masanın üstüne döker sonrada birlikte yenirdi.
Sende olan diğerinde olmazdı,onda olan sende olmazdı ama bu etkinlik
sayesinde bir nevi "azık karıştırma" hali oluştuğundan herkes sahip
olmadığı şeylerin de tadına bakabilirdi.
Kadın açısından evlilik de sanki böyle bir şey..
-Sende ne var?
-Valla noolsun;bamya,patlıcan,salatalık falan..
Peki sende?
-Bende de incir,kiraz,elma,ayva biraz da bal kabağı..
-E hadi ozaman;başlayalım!
....
Araya bir saplama yapalım da hem başımıza dert almayalım,hem
laf sokmaya çalıştığımız cins-i latife sığınacak bir kapı,tutunacak
bir dal bırakalım.
Ben erkeğin malum davranışlarına gerekçe olarak "genetik,doğasında
var" laflarının yanısıra,kadında da beğenmediğimiz bir çok şeyin
onların doğasında olduğunu,bunun keyfimize göre düzeltilebilecek,
sonradan öğrenilebilir şeyler olmadığına inananlardanım.
Yani sonradan "çakma huy" ilavesi olamayacağını,olsa da eğreti
duracağını,bir işe yaramayacağını bilirim.
"Yakınırım ama suçlamam" demem de bu yüzdendir.
Zaten derdimiz bir cinsi suçlamak değil,durum tespiti yapmak.
Üstelik de bir işe yaramayacağını bile bile..
Yani "derdimi döktüm ummana" vaziyeti..
...
Sıkıldım;yazının son bölümü yordu.Sonra devam ederiz..